De bindavond van 26 maart stond in het teken van euro nymphing met Andre van der Kuip als demobinder. Zijn vrouw Donna was er ook bij, ook zij is een fanatiek vliegvisser, en maakt zelfs deel uit van het Nederlands vliegvis team en gaat dit jaar deelnemen aan het WK in Noorwegen.
Andre startte met uitleg over euro nymphing waarbij met meerdere nymphen onder de top van de hengel wordt gevist. Omdat je maar over een beperkte afstand kunt vissen is het belangrijk de nymphen snel op de gewenste diepte te krijgen, wat meestal net boven de bodem is. Omdat te bereiken dienen de nymphen, op met name snelstomend water, niet alleen flink verzwaard te zijn, maar ook slank, dus weinig weerstand bij het afzinken. Ook is het een misverstand dat de zwaarste altijd onder, dus de puntvlieg moet zijn. Nadat de verdere montage was besproken kon er begonnen worden met het binden.
Alle nymphen werden deze avond gebonden op Hends jig haaken type BL134 #16 en met zwarte splitsbare binddaad bijv. #8.
Nadat de roze slotted 3,8mm tungsten bead op de haak was gezet werd de binddraad opgezet. Aansluitend stak hij 0,7mm dikke looddraad ook in de gleuf van de bead aan de bovenkant op de haak. Deze werd met de binddraad ingebonden, waarbij hij de druk op de binddraad bij het naar achter wikkel steeds groter maakte waardoor deze op den duur de looddraad doorsneed, en dat was boven de haakpunt. Doordat het gewicht van de tungsten bead en looddraad boven op de haaksteel zitten, is het gewicht daar zo groot dat de nypmph bij het vissen ondersteboven komt te hangen, waardoor de haakpunt omhoog wijst en de kans om vast te komen zitten kleiner wordt.
Alle materialen die daarna werden ingebonden bond hij achter de looddraad om op die manier een taps lijfje te kunnen maken. Als eerste was het roze staartje (1,0mm tag wire) aan de beurt, en daarna 0.18mm dikke zilverkleurige metalen draad. De binddraad werd naar de bead gebracht waardoor het lijfje helemaal zwart was geworden en taps van vorm. De metalen draad werd in tegengestelde richting als ribbing in een 5-tal slagen naar de bead om de haaksteel gewikkeld. Door deze daar een paar keer op en neer te bewegen brak die af, waardoor knippen niet nodig was. Om het lijfje glad en duurzaam te maken werd die afgelakt. Als laatste splitste hij de binddraad en plaatst daarin een kleine hoeveelheid roze UV Ice-dubbing en maakte daarvan een klein kraagje achter de bead waarna de nymph werd afgebonden. Om te oefenen werd deze nymph nogmaals geboden.

Tijden de pauze werd onder het genot van een drankje een nieuw type 3-delige splitcane #1 die Jack zelf had gemaakt bekeken en uitgetest. Ook werden de supervangsten van 22 maart op OVM nog uitgebreid besproken.
De tweede nymph werd grotendeel op dezelfde manier gebonden. Alleen nu met een zilverkleurige slotted 3,8mm tungsten bead. Ook de looddraad werd weer op de zelfde manier vast gezet. Als staartje werden nu 4 fibers van een coc de leon veer ingebonden. De lengte van dit staartje was even lang als de helft van de haaksteel. Daarna was de zilverkleurig metalen draad weer aan de beurt, en werd het lijfje gemaakt en voorzien van de ribbing en bindlak. De binddraad werd ook nu weer gesplitst en voorzien van paarse UV Ice-dubbing voor het maken van een klein kraagje. De draad nogmaals gesplitst en nu werden er de cdc fibers van 1 zijde van een veer in gezet en met een paar slagen om de haaksteel gewikkeld. De fibers kwamen maximaal tot het einde van de haakbocht. Als laatste werd de draad voor de derde gesplitst en voorzien van paarse UV Ice-dubbing voor het maken van een klein kraagje net achter de bead waarna er werd afgebonden. Ook van deze nymph bonden we er 2.
Andre en Donna bedankt voor deze interessante en goed verzorgde, gezellige bindavond!










































































































