Bibio Marci

De Bibio Marci,

Op 17 maart stond het binden van Bibio Marci, ook wel rouwvlieg genoemd, op de planning. Door  corona en griep waren er helaas veel afmeldingen. Ron begon de avond met een powerpoint presentatie, waarin alle stadia van eitje naar larve tot volwassen Bibio werden besproken. Ook de kenmerken en het onhandige vliegen met de naar beneden hangende lange poten kwamen aan bod.

Daarna kon het binden beginnen. Als eerste was de extended body aan de beurt welke gebonden werd op een naald. Hiervoor werden strookjes zwarte foam gebruikt met een dikte en breedte van 2mm. In totaal werden er 5 segmenten gebonden waarna deze voorzichtig van de naald gehaald kon worden. De gebruikte haak was een Dry Wide Gape Barbless #16. Op de haak werd de extended body gebonden door 3 slagen over het foam, en dan 3 onder het foam om de kale haak te leggen. Dit werd herhaald tot net voor het haakoog. Het resultaat is dat de foam stevig vast zit en niet om de haak kan gaan draaien. Het resterende foam werd niet afgeknipt, maar bleef over het haakoog naar voor wijzen.

Daarna werd witte floating yarn ingebonden boven op de haak als vleugel. Deze was even lang als de extended body. Een zwarte cdc veer werd met de punt ingebonden ter hoogte van de thorax, en met een aantal slagen om de haaksteel gewikkeld en vastgezet, dit waren de poten. De foam werd vervolgens terug geslagen waardoor het haakoog weer zichtbaar werd, en er een klein bolletje ontstond, dit zijn de ogen, dus niet de kop wat vaak wordt gedacht.

Alle cdc fibers werden daarna naar beneden gehouden, en de foam werd daarover voor een tweede keer, maar nu wat verder terug geslagen en vast gezet, dit is de thorax. De foam kon daar vervolgens kort worden afgeknipt, en het uiteinde met een aantal lagen worden plat gebonden. De bibio werd daar ook afgebonden met een whip finisher.

Omdat het best een moeilijke vlieg was, bonden we nog een tweede.

Daarna was er de mogelijkheid om een derde “standaard” bibio te binden, of een reëlere versie, welke uiteraard wel moeilijker was! Het eerste verschil was daarbij dat er aan beide zijden van het foam tijdens het maken van de extended body er een zwart veertje van een struisvogel werd meegebonden. Dit lijken net haartjes te zijn wat een mooi effect geeft. Ook werden er nadat de extended body op de haak was gebonden aan beide kanten lange, in een hoek hangende achterpoten ingebonden. Dit waren per poot 3 fibers van een zwarte fazantenveer. Door de 3 bij elkaar te houden, kon er een knoopje in gelegd worden. Bij het knoopje ontstaat automatisch een hoek. Deze dient dan wel in de juiste positie op de haak gebonden te worden. Een andere mogelijkheid is de 3 fibers met bindlak aan elkaar te plakken. Als je deze voorzichtig met een hete naald aanraakt, ontstaat er ook een hoek.

Deze extra details zagen er schitterend uit, maar het viel niet mee ze netjes te maken!

Het was een leerzame bindavond met een bijzondere vlieg. Ron bedankt,

Werpen voorjaar 2022

Werpenlessen voorjaar 2022.

De eerste van de 4 werpinstructie in het voorjaar was op 5 maart, waar we weer te gast waren bij Voetbalvereniging Wilhelminaboys te best. Het was heerlijk voorjaarsweer, en de werpbaan was uitgezet over de hele breedte van het voetbalveld om plaats te bieden aan de 10 deelnemers. Het niveau liep uiteen van voor het eerste werpen met een vliegenhengel, tot ervaren werpers. Iedereen werd op zijn eigen nineau geholpen door de instucteurs. Halverwegen de ochtend was er tijd voor koffie. Omdat er leden bij waren die hadden aangegeven te willen gaan oefenen voor het VNV werpcertificaat, was die dag de reach cast aan de beurt. Deze worp wordt gebruikt om paralel aan de kant of een stijger te kunen vissen. Ook wordt deze worp toegepast op stromend water waar de stoomsnelkheid over de hele breedte van de rivier nagenoeg even snel is om drag te voorkomen. Naast de reach cast werd er ook geworpen op de ringen die standaard klaar liggen.


De tweede werpinstructie in Best was heel anders, door corona waren er veel afmeldingen, en ook het weer zat niet mee. Het was koud, en het waaide erg hard. Hierdoor viel het niet mee de lijn achter mooi te laten strekken, met als gevolg dat die op de voorwaartse worp geen energie had en als een plumpudding instorte. Lukte het je wel om een goede, lage, achterwaardse worp te maken, dan nam de wind de lijn in de hoge voorwaardse worp mee, wat kon resulteren in een verre worp.

De 3e werpinstructie was in Tilburg op het werpveld van De Ruischvoorn. Richard Verbeek, EFFA Master Instuctor, gaf daar de werples. Hij begon met een algemene inleiding over het werpen met de vliegenhengel. Daarna filmde hij worpen met zijn telefoon, en in een app welke eigenlijk bestemd is voor het analiseren van swings bij het golven, werden deze bekeken. Hierdoor kon de deelnemer zelf ook zien wat er fout gaat. Uiteraard analiseerde Richard de hele worp op die manier en gaf uitleg vanaf het oppakken van de lijn, de valse worpen en natuurlijk de afworp. Dit was zeer leerzaam.

De 4e en tevens laatste werpinstructie was bij een zandafgraving bij Drunen. Hier gaf Richard les in de waterworpen de roll cast en de switch cast. Hiervoor heb je namelijk de “kleefkracht” van het water nodig. Het was heerlijk weer, behalve een karpervisser en mensen die de hond kwamen uitlaten was het er heerlijk rustig. We waren met een grote groep, en er werd veel geoefend. Tijdens de pauze was er tijd voor visverhalen. Daarna was er nog een demonstatie van de circle cast en een paar spey casts die ook met een enkelhandige hengel kunnen worden uitgevoerd.
Het was een hele speciale les omdat het de allerlaatse keer was dat Richard ons les kon geven. Meer dan 10 jaar heeft hij werpinstucties voor de KVVC verzorgd. Hij heeft VNV werpinstucteurs opgeleid en het werpniveau van veel leden naar een hoger level gebracht.

Richard super bedankt voor je inzet voor de KVVC in al die jaren. 

Snoeken in de polder

Na de afgelopen bindavond (Edwin Verdoold) wordt het tijd om deze snoekstreamers te soppen. Rond half acht op zondag 27 februari rijden we aan richting Krimpen aan den IJsel. Net voor aankomst (tegen negen uur) is er een alcoholcontrole door de politie: we mogen door. De snoekhengels worden opgetuigd en een ieder trekt de polder in. Het eerste uur is het frisjes, maar de zon doet ook de gevoelstemperatuur stijgen.

Er worden verschillende snoeken gevangen in de ochtend en een mooie dikke verkiest zijn eigen pad. Na de lunch (broodjes en soep) verkassen we en mogen parkeren bij een kaasboerderij. Daar worden twee snoeken gevangen. Tegen het einde van de middag verkassen we nogmaals naar een meer open stuk zonder fietsers, verkeer etc. Hier wordt alsnog een snoek verleidt. Een mooie zonnige dag met een stevige zuid oosten wind gaat ten einde en rond vijf uur keren we huiswaarts. Dit was en mooie samenwerking met HSV Groot-Rotterdam.

Binden met Edwin

17-02-2022, Snoekstreamers

Op de KVVC vliegvisbeurs van 6 november had Edwin Verdoold van HSV Groot Rotterdam snoekstreamers gebonden als demonstratie. De afspraak werd gemaakt deze schitterende streamer ook een keer op een bindavond te komen voorbinden. Gelukkig lieten de coronamaatregelen het toe weer in de zaal te mogen binden, wel met voorzorgsmaatregelen, maar dat mocht de pret niet drukken. Het was druk, iedereen was blij weer te mogen komen, 

Het werd een tandem snoekstreamer met een connector om de staart te kunnen wisselen. Mogelijke staarten zijn: flash staarten, staarten met veren, een fishtail, een wiggletail, of een stinger.

Op deze avond werd gekozen voor een staart bestaande uit 3 witte henneveren met een lengte van ongeveer 7 cm. Deze werden met de holle zijden naar buiten gericht, dus daar waar je de stam ziet zitten, op een stukje veren staal gebonden welke Edwin zelf had gebogen in de vorm van een “split-pen”.  Het oogje van de “split-pen” kan aan de verbindings-connector worden gehaakt als de streamer klaar is. (zie linker foto.)

De staart was klaar en de langstelige haak maat 4/0 kon in de vice. Als verzwaring werden 10 tot 15 slagen loodvrije draad, vanaf 1 cm van het haakoog richting haakbocht om de haaksteel gewikkeld. Deze  werd met stevige witte binddraad vastgezet en voorzien van wat lijm.

De connector (Mustad fastach clip size-1) die werd gebruikt had een open zijde, waar je de staart in kan bevestigen, en een gesloten oogje. Door het gesloten oogje ging een nylondraad van 70/100 en vervolgens dubbel door een kraaltje (zie rechter foto) en werd daarna nog op het rechte gedeelte boven op de haaksteel gebonden.

Ter hoogte van de haakpunt werd op de haaksteel witte bucktail ingebonden welke 360° rond de haaksteel kwam te zitten, de bucktail kwam tot 2cm voorbij de open zijde van de connector. Hierdoor komt er geen gat tussen de streamer zelf en de staart. Op de ingebonden bucktail kwamen 5 wikkelingen van gele chenille, waarvan de fibers na elke wikkeling naar achter werden gestreken. Daarvoor 5 wikkelingen van orange chenille waarvan de fibers voor de helft werden afgeknipt, anders zou deze de gele chenille geheel bedekken waardoor die niet meer zichtbaar zou zijn.
Vervolgens werd daarvoor witte bucktail aan de onder- en bruine aan de bovenzijde op de haak “reverse” ingebonden. De uiteinden wijzen daarbij in de richting van het haakoog. Door een buisje of de huls van een pen vanaf de voorzijde over het haakoog te steken, kan alle bucktail naar achter omgevouwen worden en met binddraad vastgezet. Met de “reverse” bindwijze zit de bucktail steviger vast. Daarna kwamen er een 15-tal slierten flash aan de bovenzijde op de streamer. Om de kop wat voller te maken werd er aan de onderzijde wit en aan de bovenzijde zwart synthetischhaar met een glimmertje ingebonden. In eerste instantie wees van beide 40% richting de staart, en 60% stak over het haakoog. Daarna kon het naar voren stekende haar worden terug geslagen, vastgezet en werd de streamer afgebonden. Eenmaal uit de vice werd het haar in model gekamd en de ogen erop geplakt.

Gedurende het binden was het regelmatig helemaal  stil in de zaal, er werd met volle aandacht gebonden. Tegen 22:00u waren de creaties klaar. Het was een goed verzorgde bindavond.  Op 27 februari hebben we de  mogelijkheid om te kijken of dit de vanger is. Edwin, super bedankt!

Binden met Frans

KVVC Bindwebinar Pheasant tails nimphen.

De  “bindavond” van 20 januari  stond in het teken van verschillende soorten pheasant tail nimphen met als voorbinder Frans (NL kampioen vliegvissen). De brieven met het bindmateriaal waren op tijd en onbeschadigd bij iedereen aangekomen waardoor iedereen mee kon mee binden. Frans bond 3 type nimphen voor welke hij zelf ook inzet bij wedstrijden, hij zij zelf “het zijn gewoon vangers”.  Hij heeft ze in zijn vliegendoos zitten van haak maat #14 tot #20.



 Als eerste was de nimph links op de foto aan de beurt. Deze bond hij op de A&M haak Nymph / Dry Fly size 14 barbless. Nadat de bruine binddraad was opgezet bond hij 5-7 fibers van een fazantenveer in als staartje met een lengte gelijk aan de afstand van het haakoog tot de haakpunt. Vervolgens werd er koperdraad ingebonden. De fibers werden tot halverwege om de haaksteel gewikkeld waarna hij dat ook met de koperdraad deed als ribbing, maar dan in tegengestelde richting. De binddraad bracht hij naar het haakoog en bleef daar hangen. De fazanten fibers liet hij omhoog wijzen zodat hij er voor een kopje kon maken van de koperdraad, dat zijn dus behoorlijk wat wikkelingen welke tevens de verzwaring zijn. Vervolgens werden de fibers als dakje over het kopje geslagen, met een paar wikkelingen bij het haakoog vast gezet en daarna terug geslagen en afgebonden achter het kopje. Het binden duurde slechts enkele minuten inclusief uitleg. Om te oefenen werd er nog een 2e gebonden.

De volgende nimph, welke in het midden op de foto te zien is werd in een nog kortere tijd gebonden.
De tungsten fluo orange bead van 2,4mm werd op de haak #16 geplaatst, de binddraad opgezet en gebracht tot het begin van de haakbocht. Vervolgens werd de hazendubbing spaarzaam op de binddraad gezet en tot de bead gewikkeld waar de nimph al werd afgebonden. Kind kan de was doen. Nr. 2 ging zelfs nog sneller, dat kon wel eens een nieuwe recordtijd zijn!

Vervolgens was het pauze waarbij iedereen zelf thuis een pilsje of iets anders kon inschenken. Zo mis je toch de gezelligheid van het samen binden in een zaal!



Als laatste was de Polish nimph, rechts op de foto, aan de beurt. Haakje #16, met daarop een zilveren tungsten bead van 2,5mm, en als binddraadkleur fluo orange. Het is belangrijk dat de binddraad ook de felle kleur blijft houden als deze nat wordt. Nadat de draad was opgezet werd die tot het begin van de haakbocht gewikkeld waar een bud / kontje als attractor werd gemaakt. Daarvoor werd de koperdraad ingebonden, en fibers van een fazantenstaart die als eerste richting haakoog om de haak werd gewikkeld. Vervolgens werd de koperdraad als ribbing in tegengestelde richting om de haaksteel naar het haakoog gewikkeld. Daarna werd en een klein plukje dubbing op de binddraad gezet om in een paar slagen om de haaksteel gewikkeld te worden, en aan de onderzijde wat uitgekamd, dit waren de pootjes. Achter de bead werd de binddraad met veel wikkelingen afgebonden zodat daar een oranje kraagje zichtbaar was. Je raad het al, ook van deze Polish nimph werden er 2 gebonden.

Frans heeft al vaak voorgebonden, maar het voorbinden op een webinar is iets heel anders. Zoals hij zelf zij, de camera zit voor je borst, en staat in de weg,  ook de vice staat daardoor verder weg waardoor je alles minder goed kunt zien. Het valt dus niet mee! Maar het was een geslaagde avond. Frans, Dank je wel!

Havenvissen Dinteloord

Op donderdag 16 december had Nim tijdens een digitale bindavond een aantal van zijn favoriete haven nimfen voorgebonden. Op deze zaterdag, 18 december, hadden we de kans ze in de haven van Dinteloord te testen. Nim, die daar in de buurt woont, wist regelmatig in deze haven en was er al op tijd aanwezig. Tijdens het optuigen van onze hengels zagen we de vaste stok visser al voorns vangen en deze bewaren in de leefnetten.

We hebben met de KVVC al op veel soorten water gevist maar op deze manier in een haven was nieuw, evenals de montage waarmee gevist werd. Nim had geadviseerd als puntnimf een rode fuzzybug te gebruiken en daarboven aan  de dropper een tweede nimf welke verzwaard of onverzwaard kon zijn. Er werd geen tapered leader gebruikt maar gewoon nylon met een dikte van 12/100. Daarboven kwam een beetverklikker of met andere woorden een dobbertje.
Omdat het belangrijk is dat je op, of net boven de boden vist, werd de diepte van het water eerst gepeild met een pijlloodje zoals ook vaste stok vissers dat doen. Daarna verdeelde we ons langs de zijkanten van de haven. Het was die ochtend mistig en toch aanzienlijk kouder dan verwacht. Helaas had ik geen handschoenen bij me, maar wel een schepnet met een lange uitschuifbare steel om bij het water te kunnen komen, maar de hadden we nog niet nodig. Jan wist als snel een mooie baars te vangen van zeker wel 5cm, maar de voorns lieten zich niet verleiden. Inmiddels werd het ons wel duidelijk waarom Nim er vroeg was, en had plaatsgenomen op de drijvende vlonder aan het einde van de haven. De grote wintervoorns lagen daar namelijk allemaal onder, uit de wind, en het is er ook net iets warmer. Ze kwamen er af en toe onderuit om een heerlijke made van de vastestokvissers te komen verorberen en gelukkig ook ooit een rode fuzzybug nimf. Nim was ook de eerste die met een mooie voorn op de foto kon.

Na zijn vangst kon de volgende van onze vereniging op zijn plek gaan staan om het ook te proberen. Zo wisten de meeste toch een bak van een wintervoorn te vangen. Normaal staan vliegvisser een behoorlijk stuks uit elkaar te vissen ook om de ruimte te hebben om te kunnen werpen. Dit alles was hier in de haven niet van toepassing. Je liet je nimf gewoon recht onder je hengeltop voorzichtig naar de boden zakken op 10-30 cm naast de vlonder en dan maar naar de beetverklikker kijken tot die voorzichtig onder water verdwijnt. Op den duur stonden we met vijven dicht naast elkaar op de vlonder en lagen de 5 beetverklikkers allemaal op een halve vierkante meter, maar het was wel gezellig, je had tenslotte volop de tijd om bij te praten!

Om 12uur was de soep warm en konden even bijkomen van het zeer vermoeiende vissen. Na de lunch viste we nog even verder, al was het wel taai. Veel vissen werden er die dag niet gevangen, maar de voorns die op de kant kwamen waren echt groot. Een ervaring rijker gingen we die middag naar huis. Nim bedankt voor het gidsen en afstaan van je plekje, daardoor hebben de meeste kunnen ervaren hoe het is een grote wintervoorn te vangen.

#Vliegvissen